အလွကိုယ္စီ ရွိႀကသည္

တစီစီၿမည္ေနတဲ့ ပုဇင္းရင္ကြဲေအာ္သံေလးေတြကလြဲလို႕ ဘာသံမွမႀကားရပဲ ညကတိတ္ဆိတ္လို႕ေနပါတယ္။ တခ်က္တခ်က္ တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလေၿပညွင္းေလးေတြနဲ႕ အလင္းေရာင္ၿဖာက်ေနတဲ့ လမင္းႀကီးေႀကာင့္ ညက တိတ္ဆိတ္ေနေပမယ့္ လွေနၿပန္ပါေရာ။အရင္အခ်ိန္ေတြကဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုညအခ်ိန္ေတြဆိုတာ ကြ်န္မအတြက္ စိတ္၀င္စားစရာမေကာင္းခဲ့ပါဘူးေလ။ကိုယ္ေနထိုင္ရတဲ့ေနရာေလးမွာပဲ အလံုပိတ္ေနထိုင္ရင္း ညေတြေန႕ေတြကို ၿဖတ္သန္းခဲ့ရတာပါ။ညအေမွာင္ဆိုတာ ဘာလဲ………ေန႕ခင္းအလင္းေရာင္ဆိုတာ ဘာလဲရယ္လို႕ကို ကြဲကြဲၿပားၿပားမသိခဲ့သလို စိတ္လည္းမ၀င္စားခဲ့မိပါဘူး။လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းကမွ မဆိုစေလာက္ေလး ပြင့္ဟလာတဲ့ ေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြကေန တဆင့္ ေလာကႀကီးရဲ႕ သဘာ၀အလွေတြကို ကြ်န္မၿမင္ရႀကားခဲ့ရပါတယ္။အို……သိပ္လွတဲ့ ေလာကႀကီးပါလား။အေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးကေန တတ္ႏိုင္သမွ် တေစ့တေစာင္း ေခ်ာင္းႀကည့္ရတာကလည္း ေပ်ာ္စရာေပါ့။ဒီလိုနဲ႕ပဲ တစထက္တစ ကြ်န္မရဲ႕ လိုအင္ေတြမ်ားလာပါတယ္။ေနမင္းႀကီးရဲ႕ အလင္းေရာင္ေႀကာင့္ ေႏြးေထြးမႈကို ကြ်န္မ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ခံစားခ်င္လာတယ္။ေလၿပည္ညွင္းရဲ႕ရိုက္ခတ္မႈမွာ ကြ်န္မခႏၶာကိုယ္ေလး ယိုင္ထိုးႀကည့္ခ်င္တယ္။ေအးၿမတဲ့လရိပ္မွာ ေမွးစက္ႀကည့္ခ်င္လာပါတယ္။ ေဟာ…..ဘာလိုလိုနဲ႕ မနက္ၿဖန္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကိုေရာက္ရင္ ေလာကႀကီးကို ထိေတြ႕ခြင့္ရေတာ့မွာပါလား။ေလာကႀကီးေရ….ကြ်န္မကို ေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႕ ႀကိဳဆိုလွည့္ေနာ္….။

လိပ္ၿပာလွလွ

“ေအာက္အီးအီးအြတ္……….”

ေဟာ…လင္းႀကက္ေတြေတာင္သံၿပိဳင္ေအာ္ေနႀကၿပီ။အိပ္ရာထဲမွာဆက္ေကြးေနစရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့။

မနက္မိုးလင္းၿပီဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ သူ၀မ္းသာအားရ အိပ္ရာက ထလိုက္တယ္။ဟုတ္တယ္ေလ….ဒီလို သိပ္ေအးတဲ့ ေဆာင္းရာသီထဲမွာ အိပ္ရာလို႕မေခၚႏိုင္တဲ့ အိတ္ခြံေလးေတြေပၚမွာ ေကြးေနရတာေလာက္ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတာမရွိဘူးလို႕ သားထင္တယ္။သားလိုပဲ မနက္မိုးလင္းတာကို ေစာင့္ေနတဲ့ သားသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ထလာႀကတာကို ၿမင္ေနရတယ္။ၿမင္ေနရဆို…..သားတို႕ေနတာက ကိုယ့္အိမ္နဲ႕ကိုယ္ တစ္ေနရာစီမွမဟုတ္တာ။သားတို႕ေနတဲ့ေနရာကို လူေတြေခၚႀကတာေတာ့ က်ဳးေက်ာ္ရပ္ကြက္တဲ့။သူမ်ားက်ဳးေက်ာ္ရပ္ကြက္ေတြေတာ့ ဘယ္လိုပံုလဲ သားမသိဘူး။သားတို႕က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ကေတာ့ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းႀကီးထဲမွာ စုၿပီး တဲထိုးေနႀကတာေလ။မနက္လင္းႀကက္တြန္တာနဲ႕ သားတို႕ရပ္ကြက္ကလူေတြအလုပ္ရႈပ္ႀကေတာ့တာပါပဲ။အခုလည္း သားသူငယ္ခ်င္းေတြ…အဲေလ..သူငယ္ခ်င္းဆိုတာထက္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြဆိုပိုမွန္မွာပါ။သူတို႕အားလံုး သားကိုေစာင့္ေနႀကၿပီ။

သူေလးတို႕ဖို႕ ရည္ရြယ္သည္

သမီးေရ……..

ဟုတ္ကဲ့…လာပါၿပီ ေမေမ…….

အလုပ္လုပ္ေနရင္း ႀကားလိုက္ရတဲ့ အသံေလးေႀကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ၿပံဳးမိတယ္။ကြ်န္ေတာ္အလုပ္လုပ္တဲ့ ဆိုင္မွာပဲ ဆရာတို႕မိသားစုေနႀကတာမို႕ ဆရာ့သမီးငယ္ ေလးႏွစ္အရြယ္ကေလးေလးရဲ႕ တီတီတာတာစကားသံေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ရင္းႏွီးေနရတယ္ေလ။ဟုတ္ကဲ့ လာပါၿပီဆိုတဲ့စကားသံေလး ထြက္လာေပမယ့္ လူကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ဂိမ္းအေဆာ့မပ်က္ တမက္တေမာေလး ေဆာ့ေနတာပါ။ဂိမ္းေပါင္းမ်ားစြာကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ကစားတတ္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ကို ႀကည့္ရင္း အခုေခတ္ကေလးငယ္ေလးေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ငယ္စဥ္က ကြာၿခားခ်က္ေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိ သတိထားမိလာပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႕ငယ္ငယ္ကဆို သူငယ္ခ်င္းေတြတစ္စုတစ္ေ၀းနဲ႕ ကစားနည္းေပါင္းစံု ကစားခဲ့ႀကတာပါ။ညဖက္ လမ္းမေတြေပၚမွာ ေအာင္သူ ေအာင္သူ လို႕ ၀မ္းသာအားရ ေအာ္ဟစ္ရင္း ထုပ္ဆီးတိုးတမ္းကစားခဲ့ႀကသလို…..ေရႊစြန္ညိဳ ဘာကိုလိုလို႕၀ဲပါတယ္ ဆိုတဲ့အသံေတြလည္း ညံခဲ့ႀကပါတယ္။ေန႕လည္ေန႕ခင္းဆိုရင္ေတာ့ တူတူပုန္းတမ္းတို႕ စစ္တိုက္တမ္းတို႕ေဆာ့ေနတာကို ၿမင္ႏိုင္သလို…..ကေလးေတြအသံတိတ္လွခ်ည္လားဆိုၿပီး ေတြးမိလို႕႔ ႀကည့္လိုက္ရင္လည္း အိုးပုတ္ ခ်ိဳးရုပ္ နဲ႕ေဆာ့ရင္ ေဆာ့ မဟုတ္ရင္ ဇယ္ေတာက္ရင္း ေပသီးထုရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနႀကတဲ့ကေလးငယ္ေတြကို ေတြ႕ရမွာပါ။လူႀကီးမိဘေတြ ကိုယ့္အထက္က အမေတြ အကိုေတြရဲ႕ ရံုးပိတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဟာလည္း ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္မ်ားပါပဲ။

ကဗ်ာဆိုတာ ၿမစ္တစ္စင္းၿဖစ္ခဲ့လွ်င္

ကဗ်ာဆိုတာ ၿမစ္တစ္စင္းၿဖစ္ခဲ့လွ်င္ ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေလးေတြ႕တာနဲ႕ ဒီတစ္ခါကြ်န္ေတာ္ေရးမယ့္ အေႀကာင္းအရာေလးက ကဗ်ာေလးေတြအေႀကာင္းဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြရိပ္မိၿပီးၿဖစ္ေနမွာပါ။ဒီရက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ ကဗ်ာေမွာ္၀င္ေနတယ္လို႕ ေၿပာလို႕ရပါတယ္။ကဗ်ာေတြဖတ္ရတာ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်ေနမိတယ္။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ စာအုပ္ေလးေတြ ခင္မင္ရင္းႏွီးသလိုပဲ…..ကဗ်ာေလးေတြနဲ႕လည္း ကြ်န္ေတာ္မစိမ္းပါဘူး။ကြ်န္ေတာ့္ကို ကဗ်ာ၀ါသနာပါေအာင္ ကဗ်ာမ်ိဳးေစ့ ခ်ေပးခဲ့တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ပါပါေလ။ငယ္ငယ္သတည္းက ေတြ႕သမွ်စာအုပ္ဆြဲယူဖတ္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေန႕ေတာ့ ပါပါ့စာအုပ္စင္ထဲက စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ရွာေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ရိုးရိုးဗလာစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ေပမယ့္ အဖံုးမွာေရးထားတာက “ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာ စာအႏုနဲ႕ ကဗ်ာတစ္စု” တဲ့ေလ။ပါပါက သူသေဘာက်တဲ့စာေလးေတြကဗ်ာေလးေတြကို တစ္စုတစည္းတည္းၿပန္ေရးမွတ္ထားတဲ့စာအုပ္ေလးေပါ့။အဲဒီ့စာအုပ္ေလးထဲက ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္သက္တဲ့ကဗ်ာေလးေတြ သူငယ္ခ်င္းတို႕ကို ေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္။ပထမဆံုးအေနနဲ႕ လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္ စပ္ဆိုခဲ့တဲ့ကဗ်ာေလးပါ။

မုန္းဆိုတဲ့ရိပ္သံ

ဓိဌာန္လို႕မသံုး

ပန္းေတာ္၀င္ပင္ဂမုန္းကိုမွ

ေႏွာင္ကံုးလို႕မဆင္……

ကဗ်ာေလးက တိုေပမယ့္ သိပ္လွတဲ့စပ္ဆိုပံုေလးပါ။

ေနာက္တစ္ပုဒ္က နည္းနည္းေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္အေႀကာင္း

က်ိက်လိ ……က်ိက်လိ…

အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူရင္း အေတြးထဲနစ္ေမ်ာေနတဲ့ကြ်န္ေတာ္ ေက်းငွက္ေလးေတြရဲ႕တြန္က်ဴးသံေႀကာင့္ ပါတ္၀န္းက်င္ကို ၿပန္လည္စူးစမ္းမိလိုက္ပါတယ္။အရင္အခ်ိန္ေတြမွာလည္း ကြ်န္ေတာ္ေနထိုင္ရာ ပါတ္၀န္းက်င္ေဒသမွာ ေက်းငွက္ေအာ္သံေလးေတြႀကားေနက် ဆိုေပမယ့္ ဒီတစ္ခါသူတို႕ေလးေတြ ေအာ္ၿမည္သံက ပိုမိုက်ယ္ေလာင္ေနတယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ထင္မိတယ္ေလ။ငွက္ေအာ္သံေလးေတြ ဆူညံေနတဲ့ ေနရာကို ထသြားႀကည့္မိလိုက္ေတာ့ ၿမင္လိုက္ရတဲ့အရာေႀကာင့္ အံ့အားသင့္မိသြားတယ္။ကြ်န္ေတာ္ၿမင္လိုက္ရတာကေတာ့ ၿခံေထာင့္ကသရက္ပင္ေပၚမွာ မ်က္လံုးေလးကလယ္ကလယ္နဲ႕ ထိုင္ေနတဲ့ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ပါပဲ။ကြ်န္ေတာ့္ၿခံထဲမွာ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ေတြ႕လိုက္ရတာဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အထူးအဆန္းပါပဲ။ကြ်န္ေတာ္ေနထိုင္ရာၿမိဳ႕ကေလးက ေက်းလက္ဆန္တယ္ဆိုေပမယ့္ ဒီလိုၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ အိမ္ၿခံေတြထဲကို ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ေရာက္လာတယ္လို႕ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မႀကားဖူး မႀကံဳဖူးေသးပါဘူး။အဲ….ကြ်န္ေတာ္က သေကာင့္သားေမ်ာက္ကို အံ့အားတသင့္ႀကည့္ေနမိသလိုပဲ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ၿပဴးၿပဴးေလးၿပန္ႀကည့္ေနတယ္ဗ်။သူ႕ကို ႀကည့္ေနရင္း ႀကည့္ေနရင္းနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ခ်င္လာမိတယ္။ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာမႀကည့္ဘူးလို႕လား မသိပါဘူး….ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သူ႔မ်က္ႏွာက ရယ္စရာတစ္ခုလိုပါပဲ။ၿပဳံးစိစိၿဖစ္ေနတဲ့ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ၿပန္ႀကည့္ေနတဲ့ အဲဒီ့ေမ်ာက္ကလည္း ၿပန္ၿပံဳးၿပတယ္ဗ်။အံမယ္…ႀကားဖူးထားတဲ့အတိုင္း ေမ်ာက္ေတြက လူေတြရဲ႕အတုလိုက္ခိုးတတ္တယ္ဆိုတာတကယ္ပါလား။

ၿခံေထာင့္မွာ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္နဲ႕ကြ်န္ေတာ္အလုပ္ရႈပ္ေနတုန္းမွာပဲ ေဖေဖ…ေဖေဖ ဆိုတဲ့ေခၚသံေလးနဲ႕ သမီးေလးက အနားေရာက္လာပါေတာ့တယ္။